در هستی دو گانه ای وجود دارد: دوگانه ی تلاش و رحمت.
 این دو گانه بی یکدیگر ناقص است. اگر کسی در هستی بخواهد فقط با تلاش خود پیش رود یا بخواهد فقط بر بال رحمت سوار شود کاری از پیش نخواهد برد.
دوست دارد یار این آشفتگی
کوشش بیهوده به از خفتگی

 باید تلاش کنید و هنگامی که تمام کاری که از دستتان بر می آمد را انجام دادید در آن نقطه، صبور، عاشق و رقصان بایستید تا رحمت هستی بر شما نازل شود.  این همان جایگاه توکل است.
صبر و خاموشی جذوب رحمت است
وین نشان جستن نشان علت است

این را هم به یاد داشته باشید که گاهی رحمتی که هستی بر ما جاری می سازد ندیده گرفتن تلاش های ما در باز شدن مسیری است!
بس دعاها کان زیانست و هلاک
وز کرم می‌نشنود یزدان پاک

و شاید باید به هستی بیشتر اعتماد کنیم...
انبیا گفتند نومیدی بد است
فضل و رحمت های باری بی‌حد است
از چنین محسن نشاید نا امید
دست در فتراک این رحمت زنید
ای بسا کارا که اول صعب گشت
بعد از آن بگشاده شد سختی گذشت
بعد نومیدی بسی اومیدهاست
از پس ظلمت بسی خورشیدهاست