ای صفاهان چقدر زیبایی

چه فرح بخشی و روح افزایی

چشم ما خیره به زیبایی توست

دل ما محو دل آرایی توست

سبز و خرم همه سر تا سر توست

پر ز گل ، خاک نشاط آور توست

آسمان تو ز بس صاف بود

همچو آیینه ی شفاف بود

گشته تاریخی و پر قدر و بها

هر بنایی که شده در تو بنا

زنده رودت بود از بس که زلال

شوید از چهره ی جان گرد ملال

ساکنینت همگی رنجبرند

صاحب علم و کمال و گوهرند

ای سپاهان چقدر دلشادم

که به دامان تو مادر زادم

هست جمشیدی از آن رو سرشار

کز هوای تو بود برخوردار

استاد اکبر جمشیدی